Dinant-Luik

 Ik ben lid van de BBR. Oftewel de bond van rijwieltoerisme. Hier kun je het zgn "provinciebrevet" afleggen. Dit houdt in dat je verspreid over gans ons landeke 96 plaatsen kunt bezoeken per fiets uiteraard. Ik ben daar mee bezig. Ideaal voor iemand als ik die meestal tijdens de week fietst. Ik stippel zelf uit hoe ik van de ene plaats naar de andere wens te rijden . Met een stratenplan op cd maak ik een traject (100km ongev.) en de Michelinkaart is voldoende om in de Ardennen te fietsen met de koersfiets. En dan maar hopen dat alles op het "terrein" klopt! Meestal wel....

          Dus....op een mooie dag zoals we er talrijke hebben gehad in April met fiets op de trein naar Dinant. De reisweg is nogal lang, dus tijd zat om mp3 te beluisteren en de route nog eens te bekijken. In mijn velo-kledij ben ik een beetje vreemde eend in de bijt. Algauw raak ik aan de praat met medereizigers en ja "waar ga je naartoe" is natuurlijk het eerste wat ik mag horen! Gelukzak dat ik op zo'n mooie werkdag kan fietsen, maar de brave mensen piepen gauw anders wanner ze vernemen dat de keerzijde is dat ik slechts om de 5 weken een volledig weekend thuis ben! 
Het spoortraject langs de Maas is prachtig, net een miniatuurspoorbaan in 't echt!

          Om 8u30 ben ik te Dinant, dit is de geboorte stad van Adolphe Sax. Je weet wel het overbekende blaasinstrument met de aparte klank. Het is nog wat nevelig en kil, maar eenmaal op de fiets heb ik gauw warm. Ik vergaap me aan de citadel, imponerend. Evenals de kaarsrechte rotswanden die achter de huizen omhoog priemen. De Maas over en op naar het eerste te passeren dorpje: Falmignoul. Daar moet ik zien aan een stempel te geraken voor de controlekaart. Per provincie is een kaart voorzien. Zuidwaarts, langs de linkeroever van de Maas begin ik aan deze tocht. Aanvankelijk is er een fietspad. Maar eens buiten Dinant is het gedaan, maar het geeft nie want verkeer is er nauwelijks.

 
Dinant.kasteel van Freyr.Falmignoul.
 

          De N95 volg ik niet, maar een klein mooi ommetje langs de Lesse geniet mijn voorkeur. Was het langs de Maas zo vlak als op de Oostendse zeedijk, zo steil is het nu, eenmaal ik uit de Maasvallei wegrij. Het kleine blad vooraan , het grootste tandkrans achter en klimmen, klimmen klimmen. Mijn ondertussen opgewarmde beentjes draaien vlotjes de pedalen rond.

          Bij een "vue panoramique" even halt houden om aan de overkant het kasteel van Freyr te bewonderen. Het kasteel, kasteeltuinen zijn te bezoeken en je krijgt een brochure met uitleg mee. Na deze stop terug het eerdere goeie ritme zien te vinden, want het klimmen is nog lang niet gedaan. Maar ja "what goes up must goes down" en zo geschiedde...Als een trein zoefzoef en voor ik het weet ben ik in Falmignoul. Mijn vermoeden wordt bevestigd: piepklein dorpje zonder school, winkels ed. Hier vind ik geen stempel. Maar ja anno 2007 is het een fluitje van een cent om met mijn digi-kodakje het plaatsnaambord te fotograferen. 
Het musee du cycle dat hier volgens de kontrolekaart moet zijn is volgens een voorbijganger aan wie ik dit vraag al eeuwen weg....Ja bij de BBR mogen ze hun kontrolekaarten wel eens "updaten"!

          Nu naar Hastiere, en ja terug zoefzoef naar beneden, bezweet van daarstraks te klimmen koel ik af dat het geen naam heeft. Maar eenmaal de Maas overgestoken mag terug het klimverzet gebruikt worden want het gaat omhoog, serieus omhoog. Volgende stop is Falaen, bekend van de "draisine" of spoorwegfietsen. Bij het binnen rijden van Falaen leg ik een mooie kasteelhoeve op de gevoelige plaat. Joelende kinderen bij het station van Falaen. Ze staan te drummen bij de draisines nog niet echt wetende welk labeur ze subiet mogen verrichten.

 
Hastiere.Falaen.Falaen2.
 

          Geen labeur meer voor mij want: na oversteken van de Molignee wend ik het stuur naar rechts en ja zoetjes bergaf terug richting Maas. Maar zoeven zit er niet in want het is hier prachtig.... Zo stil; die smalle koersbandjes maken precies lawaai als een bulldozer hier. De remmen dicht en...luisteren naar de stilte. Ik word er stil van! Het kabbelende water is al wat te horen is, en ja de vogeltjes fluiten. Welke? Daar heb ik het raden naar, ik ben geen ornitoloog. 
Idem voor de planten groei, weelderig, maar wat hier staat? 
Dan komt de ruïne van Montaigle in zicht. Wat een bouwwerk! Of tenminste wat ervan overblijft, maar niettegenstaande de doorstane verwoestingen imponerend tot en met... Dat moet destijds nogal wat zijn geweest om zoiets op te trekken. Meestal is wat je nu ziet het resultaat van verbouwingen door de eeuwen heen. Nogmaals de remmen dicht en via een pad kun je ernaar toe. En eens te meer ondervind ik de charmes van op weekdagen te fietsen: fermé. Verkeer is er nauwelijks, ja wel wat motards maar die rijden nauwelijks rapper dan ik. Deze vallei doet wel wat bij de mensen...

 
Oude spoorweg.Oude spoorweg.
 

          Een steenworp verder moet ik voor de zoveelste keer de Maas over. Maar het uitzicht is telkens anders. Nu eerst door Yvoir, de spoorweg oversteken, dan rechtsaf naar Spontin. Oei hier is wel wat vrachtwagenverkeer, af-en aangerij van de steengroeven hier uit de streek.Terug labeur, want uit de Maasvallei gaat de weg terug steil omhoog. Ik passeer een stelplaats van de TEC (de Waalse vervoersmaatschappij). De autobussen staan netjes op de koer geparkeerd. Rij aan rij wachtend op hun volgende rit. Een bocht naar links dan naar rechts. Ik kijk even om en tot mijn verwondering zijn de bussen van daarstraks al gedecimeerd tot speelgoed busjes, zo steil is het hier! De spoorweg en de Maasvallei zijn nu miniatuur!

          Ondertussen is het middag, het zonnetje op zijn hoogste punt. Ik klim met wind mee... De verkoelende luchtstroom is weggevallen. Het is net of ik in het luchtledige fiets! Liters zweet heb ik al gelaten, wist zelfs niet dat een mens zo kon zweten... Dan arriveer ik in Durnal, hoogste punt is nu bereikt! Weer zoefzoef en ja ik kan nog net plaatsnaambord van Spontin ontwaren. Gekend van de limonade. 12uur, ik vlei me neer op een terrasje. Maar zoek wel de schaduw op. Kontrolekaart laten afstempelen het verloren vocht rijkelijk terug op peil brengen en weer de baan op!

 
Spontin.Ruïne van Montaigle.
 

          We rijden nu de finale tegemoet. Ik wil immers de Ravel naar Luik afrijden. Deze vlakke fietsweg langs de Maas zal ik uitproberen. Na Spontin via Floree, Evelette, Vyle et Tharoul. Dan langs Goesnes (nog met vakantie geweest hier). Rustige wegen, af en toe een auto. En golvend op en neer geen kuitenbijters meer! Nog onder een oude spoorwegbrug door en rechtsaf N641. Een ijskraam dat ook gekoelde drank verkoopt is de volgende stopplaats. Ondertussen het routeblad en de kaart nog eens bekijken. Dan linksaf, terug berggeit want het gaat erg steil bergop. Een eindje verder naar links en zoef naar beneden. Naar de Maas. 
Te Hermalle s Huy bereik ik de Maas. Een betonnen fietspad dat er aanvankelijk redelijk bijligt wordt algauw slechter en slechter. Barsten, de dwarsnaden steken boven elkaar uit. Wat is me dat hier allemaal?? Ik heb nochtans nauwgezet het kaartje gevolgd. Te Val St Lambert moet ik rond een elektriciteitscentrale. Wat daarop volgt..is niets meer of minder dan training voor Sven Nijs!! 
Onverhard, met diepe sporen van auto's. Gelukkig is het hard na de droge periode. Maar in de diepesporen staat wel water. Maar kijk ik ben behendiger dan ik dacht

 
Langs de Maas.Redelijk.Cyclocross.Kolengruis.
 

          Nadat ik een sluisje ben gepasseerd is de ellende voorbij. Maar wat verder geloof ik gewoon mijn ogen niet! Ik moet door een fabrieksterrein waar....kalk gelost wordt!! Er liggen geen schepen langs de kade, van vrachtwagens ook geen spoor. Maar ik rij wel door... kalk! Mijn fiets zou deze van de kerstman kunnen zijn met al dat wit! Gelukkig houdt die grote zadeltas veel opspattend kalk tegen of ik zou kunnen doorgaan voor kerstman! Na al dat fraais te zijn gepasseerd kom ik tot de conclusie dat ik geen foto heb gemaakt! 
De Walen hebben nog wat voor me in petto want na al dat wit.... Moet ik nu door een overslagplaats van niets minder dan steenkool!! Je mag ene keer raden wiens fiets dit nu zou kunnen zijn! Ik rij heel traag door dat fijne, kurkdroge kolengruis. Het waait of spat gelukkig niet op.

          Oef na al die ellende komt Luik stilaan dichterbij. Dan...volgens het kaartje moet ik de Maas (ja nog eens) oversteken. Een passerelle voor voetganers is een prachtig iets nietwaar? Ja maar als je eerst een steile trap op moet, en aan de overkant weer af is het minder lollig. Mijn koersfiets is niet zo zwaar, maar fietsreizigers zullen het lastig hebben hier. Ze moeten immers al hun bagage afladen! 
Aan de overkant wacht me een viervaksbaan met niets ontziend auto- en vooral vrachtverkeer! Ze houden er een rotvaart op na! Fietspad? Nergens te bekennen. Bovendien komt die passerelle uit op de verkeerde kant van de weg. Dus moet ik die baan oversteken! 
Ellende troef hier, maar tenminste weer een deftig wegdek onder de wielen. Het ligt wel bezaait met glasscherven en ander rotzooi dat niet al te vriendelijk is voor (koers)fietsbanden maar "het gaat." 
Met het Ravel-kaartje in de stuurtas kom ik vlot door Luik. Net voor ik het station bereik kom ik door omleidingen terecht in een straatje waar schaars geklede dames hun diensten aanprijzen...Ze wuiven, vriendelijk zijn ze wel! Ik wuif terug.           Eindelijk....na de miserie van het laatste deel ben ik maar wat blij om bij het nieuwe Star-Trekachtige station van Liege-Guillemins te arriveren. Het nieuwe station is chic,maar de omgeving kan volgens mij best een opfrisbeurt gebruiken...Tijd zat voor de volgende trein, ik kan rustig nog wat eten en drinken. En ja toch een leuke, mooie tocht geweest. Al waren de laatste 15km niet van de minste..