Heideroute

Met de trein naar Essen (zie ook Strontpaalroute). Ruimschoots de tijd om hetgeen ik wens te fietsen nog eens te bekijken. Ik heb een eersteklas fietskaart bij. Helaas voor mij kom ik tot de vaststelling dat ik de verkeerde kaart heb meegenomen! 
Wat moet ik hemelsnaam aanvangen met de kaart "Groen Vlaams Brabant" in de provincie Antwerpen? Bij aankomst te Essen zal ik dus eerst de VVV opzoeken en zien wat daar te verkrijgen is. Ik heb wel een kaartje bij van de "Strontpaalroute", maar die is slechts 28km dus moet ik nog wat zien te vinden. VVV "De Tasberg" is gevestigd in de Moerkantsebaan 50. Dat heb ik zo gevonden. Ha wat een opluchting, wanneer ik de rijkgevulde stand opmerk met fietskaarten allerhande. Ik had een traject in mijn hoofd dat mij langs de Kalmthoutse Heide zou voeren. Dus de Heideroute lijkt me dan een logische keus. 57km lang dus ideaal om samen met de Strontpaalroute weer eens een leuke fietsdag te beleven. 
De vvv is een must voor wie deze streek grondig wil verkennen. Ook wandelaars komen er aan hun trekken, want er zijn wandelkaartjes bij de vleet te verkrijgen. Bij de vvv is ook een karrenmuseum gevestigd dat..wegens verbouwingen gesloten is. Ja dat liedje ken ik ondertussen al.

          Het is al een tijdje geleden dat ik nog een themaroute heb gereden. Meestal stippel ik zelf mijn tochten uit. Dus de bordjes in het oog houden! Vanuit de vvv linksaf en ja de bordjes wijzen de weg. Net vóór de hoge brug die je over de spoorweg leidt moet je linksaf. Een leegstaande spoorwegloods trekt mijn aandacht, ik ga eens een kijkje nemen. Hoelang zou dat hier al niet leegstaan? En hoe oud is dit toch wel mooie gebouw.? Het is wel in sterk vervallen toestand. Indien dit samen met het station en de Quarantainestallen is gebouwd geweest, van eind de 19e eeuw denk ik. Een paar fotootjes moeten kunnen.

 
Heideroute.Quarantainestallen.Oude loods.Oude loods.De Tasberg.
 

          Dan passeer ik de Quarantainestallen. Gebouwd in 1896 met de bedoeling het pas aangekomen vee een tijdje af te zonderen en te kunnen onderzoeken op besmettelijke ziekten. Een pittoresk geheel, helaas gesloten. Maandag en dinsdag zijn de sluitingsdagen, en ik passeer hier op dinsdag zodus.. Hier is een taverne, kinderboerderij en een speeltuin ondergebracht. Een leuke stopplaats dus. Dan rechtsaf en de spoorweg oversteken. Hier volgen Strontpaalroute en Heideroute voor een stuk hetzelfde tracé. Tweemaal een drukke baan oversteken en nu kan het echt beginnen. Nederland ligt links van mij, te merken aan de andere manier van huizen bouwen. Rechts uiteraard België. Dit zal voor een hele tijd zo blijven de route loopt voor een groot deel parallel met de grens. De kaart van België vertoont bovenaan drie uitsteeksels, wel de route volgt het verloop van de linkse. Ik passeer grenspaal nr 237. 
Wat is het hier stil. Verkeer is er niet. Ja af en toe een tractor, en regelmatig andere fietsers die net als ik de stilte weten te appreciëren. Ondertussen is aan het gemeenschappelijk traject van beide routes een eind gekomen. Maar ook hier geldt nog steeds: onberispelijke fietswegen. De remmen dicht om te luisteren naar de stilte! Het suizen van de banden over het wegdek, het geluid dat de ketting voortbrengt het lijkt wel 100db hier. Dat zoiets anno 2007 nog bestaat?

 
Fietspad.Stilte alom.
 

          Het is koud, er staat een goed voelende noordoostenwind. Wanneer ik een tijdje door bos rij heb ik geen last meer van de wind maar het is er beduidend koeler dan in open veld waar de zon tenminste nog wat warmte afgeeft. En ja op die manier is het altijd wel iets. Even voor bij Nieuwmoer fiets ik langs het grensoverschrijdend, geklasseerd natuurgebied "De Maatjes". Voor het grootste (50ha) gesitueerd in Nederland. Het Belgische deel omvat 8ha. Dan merk ik in een weide nog een grenspaal op. Welke? Het routekaartje dat ik heb gekocht en nu raadpleeg houdt het op nr 232. 
Te Wuustwezel land- en tuinbouwgemeente hou ik even halt bij een monument dat de bevrijding van WOII herdenkt. De Napoleonhoeve ben ik gemist (vergeten)! In de historische gasthuishoeve huist vandaag de toeristische dienst. En driemaal raden wie zijn naam schonk aan de ‘Napoleonshoeve’. Op 6 mei 1810 zou niemand minder dan Napoleon Bonaparte hier gelogeerd hebben!

 
WOII.
 

          Terug verder, aan de rust en kalmte komt geen einde. Dan kom ik in Gooreind waardat een merkwaardig geel geverfd gebouw mijn aandacht trekt . Het is de Duiventoren, de naam komt van het feit dat aan de achterkant een duiventoren aangebouwd was. Deze werd in 1845 afgebroken, de naam bleef behouden.Een spookachtig geval als je het mij vraagt. De fietskaart leert me dat hier ooit twee moorden zouden zijn gepleegd. Nadien kom je langs een watertoren. Nu moet je een industriepark passeren. Onnodig te zeggen dat het gedaan is met de stilte en rust? 
Nu ben ik in Kalmthout, ik wijk even van de route af naar het Suske en Wiske museum. Het museum is ondergebracht in de verbouwde villa van wijlen Willy Vandersteen, de geestelijke vader van Suske en Wiske. Dat dit een interessante stopplaats is als je met kinderen (van 8 tot 12) op pad bent zal iedereen wel akkoord gaan zeker? Nadien voert de route je kriskras door een villawijk, nederige optrekjes zijn het allerminst! Dan nog leuk fotootje bij een kunstgalerij.

 
Giraf.Suske en Wiske museum.Suske en Wiske museum.
 

          Na het oversteken van de N120 arriveer ik in Heide. In het station is een eetcafee met terras, het ligt mooi uit de wind en vol in de zon. Remmen dicht om een koffietje te nuttigen. Hier vind je het monument van de Erkentelijkheid opgericht uit dankbaarheid voor de bevrijding van Kalmthout door de Canadezen. Niet te geloven slechts een paar straten hier en ik slaag erin verkeerd te rijden. Maar na het routekaartje te hebben geraadpleegd ben ik zo weer op de juiste weg. Links van de weg, is een grindpad met op regelmatige afstand kleine (lege!) kapelletjes die op een voet rusten. De kruisweg, of wat ervan overblijft?

 
Kunst.monument ven de Erkentelijkheid.
 

          En dan nader ik het doel van deze tocht. De heide! 3750ha groot. Maakt deel uit van grenspark De Zoom-Kalmthoutse Heide. Maar eerst maak ik nog een ommetje langs "De Vroente". Het bezoekerscentrum van de Kalmthoutse heide. Het bestaat uit drie delen: het Bijenteeltmuseum, het Natuureducatief gedeelte en infokantoor van Toerisme. Er zijn gratis infokrantjes te verkrijgen met de werkzaamheden die aan de gang zijn om de Heide zoveel mogelijk zijn natuurlijke oorsprong terug te geven. Talrijke uitgestippelde wandelingen kun je er maken. Binnen in De Vroente merk ik nog rolstoelen met uiterst dikke rubber banden op. Speciaal om door zand te kunnen rijden zonder weg te zakken. Zo kunnen rolstoelgebruikers ook genieten van al die natuurpracht dat de Heide te bieden heeft. 
Een betere startplaats om de heide te bezoeken kan ik niet bedenken. Rechtsomkeer en dat verder linksaf om de route verder te volgen. Daarna rij ik langs de spoorlijn en ja terug het bekende geraas van een goederentrein. Hier passeert nogal wat is mijn indruk. Daarna neemt de route je mee langs het station van Kalmthout en het Arboretum met unieke verzameling bomen, struiken, planten.

Op een T linksaf. Het begint te kriebelen, eindelijk is de heide in zicht. Hier is een ruime parkeerplaats met piknikvoorzieningen. Rechts van mij bevindt zich het Stappersven. Maar wat een eindeloze open ruimte hier. Bijna rechtover het Stappersven liggen de Drielingsvennen. Ha een rustbank in de zon en uit die koele wind. Ja de remmen even dichtknijpen en wat genieten van al deze pracht. Langs de oever ligt het vol brood. Veel eenden hier maar blijkbaar zijn daar niet zo dol op. De Verbindingsstraat waar de route nu langs leidt is gedeeltelijk afgesloten voor het gemotoriseerde verkeer. Prima zo. En weer die allesomvattende stilte. Ik fiets aan een slakkengangetje verder, me te goed doen aan het zicht dat de Heide me te bieden heeft. En ja een paar fotootjes moeten kunnen.

 
Kalmthoutse Heide.Kalmthoutse Heide.Kalmthoutse Heide.Kalmthoutse Heide.
 

          Mooie liedjes duren niet lang en langs de heide is dit niet anders. Maar de route blijft zich van zijn mooiste kant tonen. Via verharde fietspaden door bos en veld bereik ik terug Essen. Linksaf via de Velodreef naar de Tasberg, dan de hoge brug over en ik ben terug bij het station. Ik zie een trein gereed staan, vertrekkensklaar. Maar de spoorwegman weet me te zeggen dat dit een schooltrein is. En ja een paar tellen later komen drommen scholieren de trein bevolken. Ik besluit te wachten op de normale trein, zo heb ik nog tijd om wat te drinken te halen. Terug in de zon en uit de wind wacht ik op het perron op de trein die me naar Antwerpen zal brengen. De treinreis verloopt vlot en weldra ben ik terug thuis. 
Als afsluiter kruisen twee goederentreinen (degene die noordwaarts rijdt heeft bestemming Opel zo te zien) elkaar net voor het station. Het geraas is bijna niet te harden! Routekaartje: