Westhoektocht

Een steenkoude dag, lichte westenwind. Met de tram naar Adinkerke om me dan rustig met de wind laten meedrijven. Een beetje gemakzucht moet kunnen af en toe. Adinkerke wordt vlot bereikt, de fiets uitladen en het feest kan beginnen! Via de "Zwijnewegel" naar Veurne, misrijden onmogelijk daar zorgen de Knooppunten voor. Ook hier is de bewegwijzering onberispelijk. Het centrum van Veurne mag er zijn maar laat ik links liggen. Mijn route volgt de Peter Benoitlaan. Dit is het tracé van de vroegere omwallingen. 
Ik wil naar de Lovaart. Dat loopt van Veurne tot Fintele (14km) waar hij (zij?) in de IJzer uitmondt. Een autovrij, wat smal uitgevallen jaagpad brengt de fietser tot daar. Net buiten Veurne zijn er aan weerszijden bomen. Van herfstkleuren is geen sprake meer. De storm van vorige week heeft de resterende bladeren weggeblazen. Leuk fietsen hier helaas voor mij duurt het maar tot aan de eerste brug. Links kun je naar Steenkerke, maar ik moet rechts. En net vóór de drukke N8 linksaf. 
Die open ruimte, de stilte. Het weinige geluid dat mijn fiets produceert komt des te harder aan. Dan luid gerammel, wat is me dat? De lamphaak is gebroken. Het voorlicht hangt te slingeren aan de draadjes en danst vrolijk op de draaiende spaken. De draadjes losmaken en het licht in de stuurtas steken is hier het enige wat ik kan doen. Herstellen is voor later. En nu voor donker thuis zijn! De lucht is grijs, ietswat donker zelfs, voor de fotootjes niet zo gunstig.

 

Fiets op de tram.Zwijnewegel.langs de Lovaart.open ruimte.

 

          Nu bevind ik me in de bochtige Landbouwersstraat op weg naar Oeren. Een voorschoot groot, maar de moeite om er langs te rijden. Tot 1970 zelfstandig met als gemeentehuis de voute van café "De Leute". Leute verzekerd dus. Het laatgotische kerkje dateert uit de 16e eeuw. 
Het militair kerkhof (14/18) telt nog 5 originele heldenhuldezerkjes (wat een woord!) met Keltisch kruis en de vermelding "AVV-VVK". Ooit stonden er meer maar grafschenners hebben er in 1918 beschadigd. Ook te vermelden dat in 1923 de 4e IJzerbedevaart hier plaatsvond. Rechtover het kerkje ligt een middeleeuwse motehoeve oftewel hoeve met walgracht. Op een infopaneel kun je de historie van deze plaats rustig nalezen.

 
Hoeve met walgracht.Soldatengraf.Heldenhuldezerk.Kerkje van Oeren.
 

          Aan café de Leute rechtsaf en algauw bereik ik Alveringem. Typisch voor de westhoek zijn de oude verroeste wegwijzers. Met gele achtergrond en zwarte letters. Ik kom een prachtexemplaar tegen. Een foto waard want die wegwijzers zijn ze aan het vernieuwen. Vernieuwing is prima, maar die verroeste exemplaren hebben charme dat het geen naam heeft.

 
Charme.
 

          Te Alveringem kun je het museum van de omstreden Cyriel Verschaeve bezoeken, er is ook een Toerismekantoor waar alle wandel- en fietskaarten te verkrijgen zijn. En als je linksaf rijdt vind je net vóór de Lovaart Mout-en brouwerijmuseum "De Snoek". Genoeg te doen dus hier. Net voor de kerk trekt een monumentje ter nagedachtenis van WOI mijn aandacht. Dan terug verder naar Pollinkhove. Even buiten Alveringem bemerk ik een groot houten kruisbeeld. Een paar kronkels verder zie ik een kerk in de verte opdoemen. Het is die van Lo. Een paar pedaaltrappen verder zie ik er plots twee. Na eens mijn ogen te hebben gewreven zie ik er nog altijd twee! 
De tweede kerk is die van Pollinkhove. Voor alle duidelijkheid: de linkse is van Lo, de rechtse van Polinkhove. Beide kerken zien er ongeveer hetzelfde uit, de toren zou volgens zijn doormeter gerust wat hoger kunnen zijn. Aan je linkerzijde is Lo en vooral de Markeymolen prachtig om te zien. Pollinkhove is de rust zelve, de kerk die wat restauratie kan gebruiken is flink bemeten voor zo'n dorpje.

 
kerk en monument.Kruisbeeld.Geel en groen.Pollinkhove.
 

          Terug naar de Lovaart en daar linksaf. Zoals in het begin van de tocht moet ik het kanaal aan de eerste brug verlaten. Naar rechts, het kanaal oversteken en rechtdoor naar Lo. De stadspoort is dè bezienswaardigheid maar enkele jaren geleden scheelde het niet veel of ze waren die kwijt. Een vrachtwagenbestuurder had de hoogte verkeerd ingeschat en het scheelde niet veel of de poort was gereduceerd tot puin! 
Achter de poort kun je je vergapen aan de zgn Caesersboom. het schijnt dat niemand minder dan Julius Caesar zijn paard zou hebben vastgebonden toen hij op weg was naar Brittania. Lo is een stad, niet al te groot maar het bezoeken meer dan waard. Toeristische trekpleister temidden van de Westhoek. Onnodig te zeggen dat het stadje flink te lijden heeft gehad van WOI? De kerk dateert van de 12e eeuw en was onderdeel van de machtige Augustijnerabdij. Wat verderop kun je de Duiventoren bekijken. Opgetrokken in de 17e eeuw door de monniken van de abdij om hun abt te verrassen. De brave man zal met dit kleinood maar wat in zijn nopjes zijn geweest bij zijn terugkeer van een bedevaart naar Rome. 
So what hoor ik u denken? Maar als je weet dat duiven houden slechts weggelegd was voor de Heren en de grootgrondbezitters. En er bovendien niet minder dan 1132 duivennestjes werden gebouwd in die toren dan moet de abt wel in zeer hoog aanzien gestaan hebben bij zijn monniken! Ze voederen hoefde ook al niet want aan de gewassen geteeld door arme keuterboertjes konden de diertjes zich naar hartelust volvreten!

 
Stadspoort.Caesarboom.Duiventoren.3 Monseigneurs.
 

          Via de Ooststraat verlaat ik Lo. Een paar honderd meter verder rechtsaf de Kruisstraat in. Er staat een bord van omleiding maar een beetje fietser maalt daar niet om. In de verte ontwaar ik een graafmachine en wat vrachtwagens. Daar zijn wegenwerken bezig en moet ik even van de fiets. Men is hier vakkundig bezig een vrijliggend fietspad op de baan Reninge-Lo aan te leggen. Goed zo, want we hebben er nog altijd veel te weinig. 
Nu moet ik zien de Knokke te bereiken (niet de badplaats..). Onder haar uitgestrekte weiden en talloze sloten verbergt de wijde IJzervlakte menig spoor van een rijk en bewogen verleden. Fort Knocke waar je nu aakomt is daar een onderdeel van. Vanuit de lucht zijn de contouren nog altijd zichtbaar. Dit is de plaats waar de Ieperlee in de IJzer uitmondt (of omgekeerd?). Een mooi plekje en voorzien van een gezellige piknikplaats met schuilhut en infopaneel over de IJzer in West- en FransVlaanderen. Dan volg ik de gekanaliseerde IJzer. Hier kun je wat autoverkeer ontmoeten op je weg.

 
fort knocke.
 

          >Volgend doel van deze tocht is "La Bergerie" gelegen langs de IJzerdijk 37. Hier verkoopt men allerhande bioproducten en datgene waar ik voor gekomen ben: lekkere verse geitenkaas. De boer blijkt een Oostendenaar te zijn en te vinden voor een praatje. Men zegt wel eens dat boeren altijd klagen, maar wanneer hij me wegwijs maakt in de paperasserij die een geiteboerderij met zich meebrengt, ja zeg...We tateren over vanalles en nog wat. Driekwartier later is het wanneer ik terug buitenkom! Een plaats die ik wel nog eens zal vereren met een bezoekje. Voor wie hier met kinderen op pad is: de boerderij is te bezoeken. De geitekaas blijft lekker fris in de stuurtas want het is nogal aan de koude kant vandaag.

 
Knokke.Zonder commentaar.Geiteboerderij.
 

          De IJzertoren doemt op. Voor mij iets dat er altijd al gestaan heeft. Een baken zichtbaar van ik-weet-nie-hoever. Net na de spoorwegbrug linksaf en de Frontzate naar Nieuwpoort nemen. De voormalige spoorlijn Diksmuide-Nieuwpoort is goed voor 12km fietsplezier en daar ben ik altijd voor te vinden (Zie ook IJzerslag). De bestaansreden van de veeroosters in het wegdek is deze keer overduidelijk aanwezig, er graast een kudde schapen langs het fietspad. Even voorbij Pervijze ligt langs de weg een landschapskunstwerk, rijen betonblokken die de begin- en einddatum van de “Grote Oorlog” aanduiden. Tekst en uitleg ter plaatse.

 
Landschapskunstwerk.Tekst en uitleg.Grazen langs de berm.
 

          Zoals altijd kunnen de restanten van de bunkers uit WOI op mijn belangstelling rekenen. Vanuit de Provincie is men begonnen met het opkuisen van de restanten uit WOI. Het gaat om bakstenen en betonnen restanten van schuilplaatsen en bunkers uit de Eerste Wereldoorlog die dringend aan onderhoud toe zijn. Mooi zo en nog een reden te meer om hier nog eens langs te komen! Onderstaande foto's zijn genomen in een tijdspanne van ongev één maand. Op de website van hetVlaams Instituut voor het Onroerend Erfgoed kunt u er nog meer details over vernemen.

 
Voor de opkuis.En erna.
 

          Flink gewerkt zou ik zeggen. Ik ben benieuwd of de andere relicten ook grote kuis hebben ondergaan. Wat verder is het ook grote kuis geweest, een soort eerherstel na lange jaren te zijn verkommerd? In tegenstelling tot de bunkers uit WOII die wat "modieuzer" van vorm waren zijn die uit WOI vierkante dozen, rechttoe-rechtaan. Ruw gebetonneerd, bij eentje is er druipsteen ontstaan na lange tijd van waterinsijpeling. Maar wat een dik plafond of dak als je het zo wilt noemen. Die uiterst stevig gebouwde bunker heeft een ingang achteraan. Na de grondige opkuis toegankelijk gemaakt. 
Ik MOET me erin begeven. Een opening geeft zicht op het toenmalige, overstroomde niemandsland; tussen IJzerdijk en spoorwegberm. Nu de rust zelve, destijds de hel op aarde...

 
Opgekuist.Zicht op niemandsland.Druipsteen.Stevig gebouwd.
 

          

          HZo kom je op de Zeedijk, in tegenstelling tot hartje zomer is het hier nu heerlijk rustig. De laatste kilometers zijn zo wel heel aangenaam om te doen. Nog een fotooke van de zonsondergang en 't zit er weeral op. Bovendien ivm. dat kapotte voorlicht net voor donker thuis!

 
Zonsondergang.