Toeren in het wit

  Vrieskou, veel fietsers moeten er niet van weten. Maar de "die hards" die wèl hun stalen ros naar buiten halen worden beloond met een landschap dat erbij ligt als was het één grote kerstkaart.

          In feite kun je overal mooie winterplaatjes schieten. Maar ik koos voor het gebied waar mijn fiets ahw zelf de weg weet, een gebied vanwaar op Fietstoeren nogal wat tochten te vinden zijn nl De IJzer en de Frontzate. 

Startplaats is de IJzermonding, die heeft de laatste tijd op nogal wat belangstelling mogen rekenen ivm gesignaleerde zeehonden. Maar vandaag is hier niets van te merken. De beesten laten zich niet zien! De rijmlaag in combinatie met de mist die er hangt geeft het natuurreservaat een spookachtige aanblik. De het prikkeldraad dat onder de rijm zit lijkt dubbel zo dik als anders. Let eens op de vorm van de ijskristallen.
Natuurreservaat IJzermonding.Wit prikkeldraad.
 

           Geluiden dragen nu heel ver en het regelmatige gedreun van een scheepsmotor vanuit de havengeul is goed te horen. Zien is een ander paar mouwen, maar kijk langzaam komt het schip uit de mist gevaren. Net een spookschip zoveel is zeker.

 
Schip hoorbaar.Schip zichtbaar.
 

           De Westkust is een wandelnetwerk rijk. Hier staat een overzichtskaart op ijzeren sokkel. Het kaartlogo is in het ijzer uitgesneden maar nu bedekt met een laagje ijs.
Wandelnetwerk in de diepvries.
 

           De jachthaven waarvan alle jachten in het wit zijn gekleed door de aangevroren rijm, biedt de passant een aparte aanblik. Langs de Ganzepoot met het Monument fiets ik naar de Frontzate. Linksaf over de stalen spoorbrug, waar de (stoom)treinen destijds Nieuwpoort binnendenderden en voila we zijn er. Een overzichtskaart op ijzeren sokkel waarvan het uitgesneden fietsnetwerklogo nu gevormd wordt door een ijslaagje is mooi om te zien. De fietsnetwerkkaart is amper zichtbaar, zit ook helemaal onder het ijs.

 
Fietsnetwerk in de diepvries.
 

           Tja, de Frontzate in het wit is eens wat anders. Het ternair zand, dat de wegbedekking vormt is prima te berijden. Rijm heeft hier geen vat op. In de mist ziet het er erg geheimzinnig uit. Dat kaarsrechte pad lost op in de mist. Je verdwijnt erin alsof je wordt onzichtbaar voor degene die achter je aan komt. Na deze overpeinzingen kom ik tot de vaststelling, dat het knap koud en kil is hier. Veel wind is er niet, maar ze komt vanuit het zuidoosten dus ongunstig nu. En haalt de lage temperatuur nog meer naar beneden.

 
Frontzate in het wit.Knap koud.
 

           De bunkers ed, daterend van WOI komen traag uit de mist te voorschijn. Het zal hier voor de soldaten toen ook wel geen pretje geweest zijn bij dergelijk koud weer. En indien het overstroomde gebied (dat nu links van je ligt) ook helemaal toegevroren was en sterk genoeg was om erover te lopen, vormde dat geen extra punt om waakzaam over te zijn? 

Die hard of niet: mijn voeten krijgen knap koud. Niettegenstaande degelijke (fiets)winterschoenen en twee paar sokken. Daar zal de koude wind wel voor iets tussen zitten zeker? Tot mijn groot genoegen stel ik vast dat de hemel stilletjesaan lichtblauw begint te kleuren! Een flauw waterzonnetje is ook al zichtbaar. En ja hoor de mist moet het onderspit delven, de zon wint meer en meer aan kracht!
Waterzonnetje.Ijskoude voeten.
 

           De Frontzate rij ik niet helemaal tot het einde, bij een brede betonbaan neem ik links naar de Dodengang. Het loopgravencomplex laat ik links liggen, het is het gelijknamige cafeetje erover dat momenteel op mijn belangstelling mag rekenen! Het houtkacheltje ronkt dat het een lieve lust is. En zie het tafeltje ernaast is vrij en in de zon dankzij het schuifraam dat toegang heeft tot het terras! Een betere plaats om mijn bokes binnen te spelen is niet denkbaar. Dankzij de gloed die het kacheltje verspreidt bereikt de temperatuur van mijn arme voeten terug normale waarden. Alles is opgegeten, terug het koude zadel in.

 
De IJzer nabij de Dodengang.
 

           Bah! Ik was liever de rest van de namiddag bij het kacheltje gebleven. Maar zoals steeds gaat het zo niet tijdens een fietstocht. Een klein ommetje om het witte kleed van het jachthaventje van Diksmuide en de IJzertoren te gade te slaan.

 
Jachthaventje van Diksmuide.IJzertoren en Paxpoort.
 

           Rechtsomkeer om al fietsend het witte IJzerlandschap te bekijken. Geloof het of niet maar het is werkelijk prachtig. Zoals steeds hebben de thuisblijvers ongelijk? Ik passeer terug de Dodengang en het cafeetje (adieu houtkacheltje). Rechtsaf om de IJzer te blijven volgen.
Wachtend op de lente.
 

           De Duitse bunker even voorbij de Dodengang is ook een kiekje waard. Struiken groeien eruit, zwerfvuil overal. Deze bunker verdient beter dan dat op zijn oude dag. Nergens in de Westhoek is beter te zien (voor zover ik weet toch) dan hier hoe dicht vriend en vijand bij elkaar lagen! De IJzerdijk tussen bunker en Dodengang was toen wel doorstoken. Een goed uitgevoerde consolidatie is hier wel nodig om verder verval tegen te gaan.
Triestige oude dag.
 

           Even verder bij de bont gekleurde vangrail linksaf. Een wegwijzer "Nieuwpoort" toont aan waar precies. Een pad van ternair zand (alweer) kriskras door de velden brengt je naar het O.L.Vrouwehoekje.

 
Door de velden op weg naar O L Vrouwehoekje.
 

           Dit was de kerktoren van Oud-Stuivekenskerke en destijds een vooruitgeschoven Belgische uitkijkpost. helpt bij je oriëntatie.

 
Oriënteren.Kerktoren Oud-Stuivekenskerke.Karabiniers Wielrijders.
 

           Wat de pret een beetje bederft is een mormel van een loslopende hond dat het niet zo begrepen heeft aan (fietsende?) bezoekers van deze site. Het beest blaft zonder ophouden. Heb dat eens in huis! Maar ik moet toegeven: een beter alarm is niet denkbaar.
Houdt niet van bezoekers.
 

           Stuivekenskerke even verder ligt er vredig bij in het wit. Een paar pedaaltrappen verder ben ik terug bij de IJzer. Niets meer of minder dan een kerstkaart! Enkel de vermelding "gelukkig Nieuwjaar of vrolijk kerstfeest" ontbreekt. En een fietsende kerstman zou eens iets anders betekenen!
Vredig in het wit.
 

           De sterk kronkelende IJzer maakt dat de countryside voortdurend verandert. Bij Schoorbakkebrug verander ik van kant. Langs de rechteroever ligt een nieuw fietspad en dat geniet mijn voorkeur. 
Bij de rechteroever heeft een auto halt gehouden. Een man stapt uit, plaatst een statief en haalt een fototoestel uit dat is voorzien van een joekel van een lens. Nog een liefhebber, al is mijn toestelletje iets eenvoudiger. 
Ik rij door, al was het maar om niet te veel af te koelen. In een wip rijdt de man me voorbij en wat verder houdt hij terug halt. Geen statief deze keer, een hoeveke geniet al zijn aandacht. Algauw blijkt waarom: er staat een paard buiten en dat levert natuurlijk mooie plaatjes op. Kan dat dier daar wel tegen, tegen dergelijke kou? Langs de rechteroever moet ik me tevreden stellen met een enorme open, lege witte ruimte.
Kronkelende IJzer.Naar de rechteroever.Enorme open, lege witte ruimte.
 

           De IJzer is dichtgevroren. Dat roept vragen op zoals: is het sterk genoeg om erop te gaan, te schaatsen? Tja, ijs ziet er meestal sterker uit dan het is. Mij krijgen ze er met geen stok op. Een troep eenden en ander waterwild vliegen op. Ze zaten rond een wak! Wie het aandurft om zich op het IJzerijs te gaan kijkt best uit, wil hij of zij geen koud, nat pak halen.

 
Dichtgevroren IJzer?Hier in elk geval niet.Winterse IJzer.
 

           Bij de Uniebrug met gelijknamig café-restaurant verander ik terug van oever. Aan de overzijde houdt de grenadier de wacht. Mooi contrast in de witte omgeving.
Houdt de wacht.
 

           Terug op een nieuw fietspad rij ik richting Nieuwpoort. Plots hoor ik stemmen. Fietsers achter me? Nee. Wandelaars? Nee. Begin ik stemmen uit het niets te horen? Nee. Schaatsers! Het ijs is hier blijkbaar sterk genoeg om veilig de schaatsen aan te binden.

 
Sterk ijs.
 

           Ook hier zijn mooie plaatsjes te schieten. Het monument en de Ganzepoot komen in zicht. Rechtsaf, huiswaarts!

 
Winterse plaatjes.Winterse plaatjes.Winterse plaatjes.Winterse plaatjes.
 

           Vanaf Westende fiets ik langs de Zeedijk. Die ligt er spiegelglad bij. Net voor de gebouwen is het ijsvrij. De Zee en de lucht gaan naadloos in elkaar over. Een duidelijk afgelijnde horizon is er niet. Een schip nogal veraf het is net of het klieft door de lucht. De roze gloed betekent weinig goeds voor de nachtelijke temperatuur. Een windzak hangt levensloos langs de mast waar hij is aan bevestigd. Kompleet windstil, zeldzaam fenomeen aan de kust.

 
Kompleet windstil.
 

           Wat mij betreft mag de winter zoals ze nu is gerust blijven voortduren.

 
Winterse plaatjes.Winterse plaatjes.Winterse plaatjes.