Op zoek naar de Leiebron

 De Leie kent iedereen wel. Talloze fietsroutes passeren langs haar oevers en kunstenaars weten haar ook wel te waarderen. Getuige zijn de talloze schilderijen die de Leie afbeelden. Als industriële ader heeft ze decennia lang aan velen werk verschaft. Deze rivier is 214km lang en mondt te Gent uit in de Schelde. Ze ontspringt te Lisbourg ( Noord-Frankrijk) op een hoogte van 115m. We gingen ernaar op zoek en kwamen tot de vaststelling dat we in een prachtige fietsstreek hebben vertoefd.

           Startplaats is Therouanne of zeg gerust Terwaan want ooit was dit Vlaams grondgebied. Het kerkhof langs de D77 heeft een kleine parking en leek de meest geschikte startplaats. Het begint goed, een lange afdaling brengt je in het stadje. Bij het binnenrijden en thv meubelwinkel "Monieur Meuble" sla je rechts af. Tussen een café-tabac en de meubelzaak loopt een smalle, hobbelige weg omhoog. Een bord toont de weg naar de Archeosite. 
Je treft de resten aan van de in 1553 vernielde kathedraal. Therouanne bevond zich toen op deze heuvel en werd in dat bewuste jaar op bevel van Karel V volledig verwoest. Een klein park met infoborden maken je wegwijs in deze historie en op een der zitbanken kun je rustig alles overzien. Therouanne werd later op de huidige plaats herbouwd. Maar veel glorie heeft het niet meer, de drukke D341 loopt er dwars door en brengt veel autoverkeer mee.

 
Startplaats.De vroegere kathedraal.Therouanne verwoest in 1553.
 

           Via het zelfde weggetje terug en rechtsaf. Splitsing links nemen, de Rue de Marais of D157. Spreek gerust je klimverzet maar aan want deze rustige tweevaksweg klimt uit de Leievallei. Niet echt steil, net genoeg om op te warmen. Zoals steeds word je zweet beloond met een schitterend panorama.

 
Mooie wegen.Mooi panorama.
 

           Het eerste dorpje op deze tocht is Dohem. Bij de kerk staat zoals overal in Frankrijk een monumentje ter nagedachtenis aan alle doden uit beide wereldoorlogen. Getooid met de nationale driekleur want het is 6 mei en deze dag laten de Fransen niet onopgemerkt voorbij gaan. 
Fietsvoorzieningen zijn ver te zoeken hier. Maar de gewone bewegwijzering voldoet uitstekend. Nummer van de weg en een wegwijzer naar je volgende bestemming zijn voldoende. Bij een kruisbeeld wat onttrokken aan het zicht door een boomkruin moet je naar links, naar de windmolens toe. Deze laatsten staan netjes opgesteld op de top van een heuvelkam. Ze zijn nooit veraf tijdens deze tocht.

 
Overal kapelletjes.6 mei.Bij het verlaten van Dohem.Hier linksaf.
 

           Je daalt af naar vallei van de Aa. Deze rivier die bij Gravelines in zee uitmondt, ontspringt hier in deze streek. Zoef, langs plaatsnaambord van. Fauquembergues. Het hellende marktplein, de wat vervallen kerk spreiden hun charme tentoon. Rechtdoor en bij de enige verkeerslichten op deze tocht rechtdoor. De D928 dwarsen en wat verder linksaf. 
Je belandt in de mooie dorpskom van Renty. Een jonge, behendige amazone stuurt haar paard behendig door het dorp en zonder zadel nog wel. Ik zie het me niet doen op mijn stalen ros! Ook hier is de nationale driekleur present bij het oorlogsmonument.

 
Fauquembergues..Jonge amazone zonder zadel. 6 mei.
 

           Weer naar links, D129 naar Verchocq. Van het fort dat hier ooit stond leer je alles op een infobord. Schapen grazen rustig op de aarden wallen. Wat verderop een pracht van een watermolen (onderslagmolen?). Ik bevind me precies middenin een schilderij. Hoelang zou het geleden zijn dat het rad nog heeft gedraaid? De schutten konden worden neer- of opgelaten worden om de waterstand te regelen, prachtig zeg. De Aa-vallei op haar best.

 
Fort van Renty.Watermolen.Watermolen.Watermolen.
 

           Van de meeste hoeves is het woongedeelte netjes in orde. Maar het zijn de vervallen lemen schuren die het meest in het oog springen. Wat verder krijg je een goed beeld van bouwen met leem doordat de schuur zowat uit elkaar dreigt te vallen.

 
Vervallen lemen schuur.Vervallen lemen schuur.Gezellig tuintje.Vervallen bakhuis.
 

           Klimmend en dalend rij je nu naar Fruges. Let eens op het struweel aan weerszijden van de weg "bocage". Onze gevederde vrienden vinden hierin een veilig nest. Het struweel geeft wel een speciaal cachet aan de weg waar je op rijdt. Dit in tegenstelling tot het alom tegenwoordige prikkeldraad van bij ons. Fruges 2500 inwoners rijk heeft een indrukwekkend marktplein, omringd door eeuwenoude gebouwen. De kantonale bib is 20 000 boeken rijk. Niet slecht voor zo'n klein stadje. Op dit marktplein moet je linksaf, D93 naar Verchin en Lisbourg.

 
Fruges.Nog fietsers hier!Gerestaureerd.
 

           Verchin, 250 inwoners rijk is een dorp dat bij ons de verkiezing van mooiste dorp met glans zou winnen. In een park waar de Leie doorstroomt staat een kasteel uit de 18e eeuw. Maar hoe mooi dit ook is de meeste bezoekers komen voor de kerktoren. Meerbepaald de spits. Deze getorste toren is één der 34 in Frankrijk en in Europa zijn er 80. 
Hoe zit dat nu met die toren? Want geef toe het is iets bijzonders. Timmerhout dat bij de bouw van de toren verre van droog was? Het werk van de duivel? Op maandagochtend geplaatst door een timmerman die in het weekend…

           Nee veel mooier is de legende over een jong deugdelijk meisje dat naar de kerk kwam om te trouwen. Om haar maagdelijkheid te eren maakte de toren een buiging. Hij zou zich pas oprichten bij de volgende ongerepte bruid. Tja, zo te zien is het al héél lang geleden dat er zich nog een ongerepte bruid heeft aangediend te Verchin.

 
De getorste toren van Verchin....wachtend op een ongerepte bruid.
 

           Het houdt maar niet op. Perfecte wegen, omzoomd met struweel hier en daar een kapelletje, kruisbeelden en niet te vergeten een landschap als een schilderij brengen je naar Lisbourg. Lisbourg is niet groot maar de bron zoeken zie ik absoluut niet zitten. De Mairie biedt uitkomst. Het is de burgervader himself die me op hartelijke wijze ontvangt. Een klein rond kaal mannetje, uiterst vriendelijk en vooral blij met de belangstelling die ik toon voor "zijn" dorp en de Leiebron.

 
Kasteel van Verchin.Perfekte wegen, geen verkeer.Huiskapelletje.Hier bron van de Leie?
 

           De Leie dankt haar Franse naam "Lys" aan het kristalheldere of rimpelloze "lisse" water. Volgens de legende verkleurt het blauwe water bij slecht weer. Enkele jaren geleden werd de site opgesmukt en het resultaat mag er zijn. Een parkje met picknickbank, lekker in de schaduw van een enorme boom.

 
Leiebron.Leiebron.Picknickplaats.
 

           De Leiebron heeft de inwoners van Lisbourg serieus wat kopzorg gebaard. In 1984 besloot de Leie namelijk om eens op andere plaats naar boven te komen. Namelijk op enkele meters van de toen huidige bron. De nieuwe plek waar de Leie besloot boven te komen lag precies in het midden van een gemeentelijke asfaltweg. Wie dan nog 's morgens vroeg op pad moet en nog niet helemaal wakker is… Uitleg ter plaatse op infobord, ook in het Nederlands.

 
Tekst en uitleg .Grillige Leiebron.
 

           Nog een paar kiekjes: het kerkje van Lisbourg, let op het metselwerk in "speklaag", het bevlagde monument en de vredeboom gepland in 1995.

 
Kerk van Lisbourg.Ook,hier is het monument bevlagd.Vredesboom gepland in 1995.
 

           Noordwaarts via de D130 zet je koers naar Bomy. Maar schakel je klimverzet maar in want na de piepjonge Leie te zijn overgestoken wacht je een helling om U tegen te zeggen. Wanneer je denkt boven te zijn is er nog een paar honderd meter vals plat te verwerken. 
Nadien fiets je weer eens zo'n vlekkeloze weg, die je laat klimmen en dalen. Het is hier echt prachtig om te fietsen. Klimmen? Het valt nogal mee want echte kuitenbijters zijn er niet meer. 
Bomy heeft een marktpleintje omringd door bomen. Een zgn. dries? Het oorlogsmonument is ook hier getooid met vlaggen. De bewoners van het dorp, allemaal op hun paasbest verzamelen erbij want straks begint een sobere plechtigheid ter nagedachtenis van alle oorlogslachtoffers. 
Mijn oog valt op een houten hok waar de VVV is gevestigd. Uiteraard begeef ik me naar binnen en de ontvangst is uiterst enthousiast. De man weet werkelijk alles over Bomy en omgeving.

 
Groene enrgie in een groene omgeving.Weet alles over Bomy en omgeving.Blinkende haan.Plechtigheid op 6 mei (te Bomy).
 

           Vanwaar, waarnaartoe, vragen die een mens op een fiets steeds weer te horen krijgt. De brave man wil een kiekje van me om op zijn weblog te plaatsen. Mij best en ik neem er eentje van hem. 
Wat me interesseert is de bron Sainte -Frevisse opgedragen aan een Engels meisje dat in de 8e eeuw als kluizenares leefde aan de voet van de bron. Nu is ze patrones van het mooie dorp. Maar de site stelt in feite niets voor en bovendien is het een echte vuilnisbelt, bah! Het bordje dat de bezoeker vraagt de zaak proper te houden maakt weinig indruk zo te zien. Dus wat mij betreft laat deze plaats voor wat het is!

 
Bron Ste Frevisse.Vuilnisbelt.Maakt weinig indruk.
 

           Nu rij je verder via de D193 naar Delettes. Een lange afdaling brengt je moeiteloos ernaar toe. Maar: het dorp zelf passeer je niet! Je moet rechtsaf op een kruispunt waar enkele oude hoeves in rode baksteen staan. Mis je de afslag dan moet je bergop terug en dat is ook niet zo best. De Chemin d' Aire gewoon blijven volgen. 
De Leievallei is nu op haar best. Een V-dal en beneden stroom te de nog jeugdige Leie. Je krijgt ze echter niet te zien. Let te Nielles-lez-Therouanne eens op het kleine dorpskerkje. Speciaal omdat dit kleine ding de eerder vermelde verwoestingen onder Karel V heeft overleefd!

 
Tijdig naar rechts afslaan! (Delettes).De nog jonge Leie.Rommel alom.Leievallei.Spaanse fietsmaat.
 

           Terug te Therouanne sla je linksaf de grote straat in. Je komt uit recht op een benzinestation. Op deze feestdag is er geen kat te bekennen maar fiets je de tocht op een doodgewone werkdag hou dan rekening met zeer druk verkeer. Het benzinestation is al wat open is vandaag. Daar geraak ik aan de praat met een Spanjaard (gelukkig kent hij Engels en Frans) die een fietsvakantie maakt hier. Bij de meubelwinkel rechtsaf de D77 volgen bergop naar het kerkhof waar de auto staat. 
Moest je nog wat energie overhebben, wel er is terug een lange helling te bedwingen.