La Cressonnère

Midden in het natuurpark " Caps et Marais d'Opale" ligt het Land van Lumbres met de mooie heuvels en het Aa-dal. Deze 37km lange route verkent alleszins een heel mooi stukje ervan. De heuvels moet je er wel voor lief bij nemen. De bezienswaardigheden mogen er zijn en geven een flinke meerwaarde aan deze mooie tocht. Ooit was deze streek Vlaams, tussen haakjes is de oorspronkelijke mooie Vlaamse benaming weergegeven.

          S tart van de route is La Maison du papier te Esquerdes (Zwerde). Het draaiende waterrad, in beweging gebracht door de Aa lonkt uitnodigend. We gaan er niet op in, bezoek is voor wanneer de tocht erop zit. 
Klaprozen vind je overal; niks bijzonders eigenlijk. Maar hier zijn het wel erg mooie exemplaren die bermen van de weg sieren.

 
Voor straks.Mooie klaprozen.Mooie klaprozen.
 

           Vanaf de parking brengt een klimmetje je naar de D217. Geen bordje te bespeuren maar het duidelijke kaartje leert ons dat we linksaf moeten. De tweevaks weg is aan de drukke kant. Achter elkaar blijven rijden is de boodschap. De gerestaureerde industrie gebouwen met mooie schoorsteen is van de nationale buskruitfabriek uit 1686 en gesticht onder Lodewijk XIV. Tegenwoordig dient het complex voor vredelievender doeleinden. Gelegen in de Aa-vallei een voorbeeld van een industrie gebied dat is omgevormd tot een groene omgeving met meetjes en vochtige bossen. Te Setques waar de route linksaf gaat op de D342 vinden we het eerste bordje op onze weg. We hebben het gauw door: staat er niets wel ga dan gewoon rechtdoor!

 
Poudrerie.Spits in het groen.Eerste bordje.
 

           Het gratis te verkrijgen routekaartje toont het hoogteprofiel van de tocht. Dit heeft veel weg van een bergrit uit de Tour. Doordat de afstanden zijn weergegeven op het kaartje en het hoogteprofiel kun je nauwkeurig bepalen waar en wanneer je kuiten pijn zullen doen. De eerder vermelde D342 verlaat je wat verder naar rechts. De weg begint onmiddellijk te stijgen en een lange klim is wat je te wachten staat. Het kleinste verzet dat je anders nooit gebruikt komt hier maar al te goed van pas. Eenmaal boven wordt je netvlies beloond met een schitterend panorama. Nu pas zie je in welk groene omgeving je bevindt. Helaas merk je ook dat de heuvels en hellingen elkaar opvolgen als parels van een halssnoer.

 
Klimmen!Beloond met panorama.rustige wegen na de D211.
 

           Zudausques (Zuidauseke) waar de Sint-Omaarskerk een klok heeft uit 1506 is een parel. Zoals gebruikelijk in Frankrijk heeft dit dorp een "Tabac" met uitnodigend terras rijk maar daar is het nog te vroeg voor. Zo druk als de D217 in het begin van de tocht was, wel zo kalm is de weg waar je nu op rijdt.

 
Mooie kapelZudausques.Groene wegen.
 

           De drukke N43 moet over een korte afstand maar liefst drie keer worden overgestoken, zo blijkt uit het kaartje. Hier blijven de bordjes in gebreke. Of zijn we eraan voorbij gereden, verblind door de schoonheid van de streek? We draaien en keren, maar vinden niets meer. Dan maar linksaf de N43 volgen. Gelukkig vinden we een wegwijzer een paar honderd meter verder dat ons naar Serques (Zegerke)brengt, het volgende dorp op de route. Onzekerheid verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer we wat verder weer een bordje opmerken. We passeren het kasteel van Tilques (Tilleke), tegenwoordig een poepsjiek hotel annex golfclub. Dit is tevens het laagste punt van de route.

 
Godvrezende streek.Glooiende velden.Kleurrijke schakeringen.Hoeveke.
 

           Zin om even van de route af te wijken? Na het sjieke kasteel van daarnet te zijn gepasseerd kom je in de eerste bebouwing van Salperwick (Salperwijk). Waar een bord je naar rechts doet afslaan ga je gewoon rechtdoor. Let op want het bord staat een heel eind van de straat die je moet inslaan! Algauw passeer je het (verticale) plaatsnaambord van Salperwick en wat verder op een T-kruising moet je linksaf. Je twijfels worden weggenomen door een wegwijzer. In het dorp fiets je rond het witte kerkje, terug linksaf en je bent in "Au Bon Accueil".De "marais de Saint-Omer" in het hart van de Audomarois, een buitengewoon geheel van 160 kilometer rivieren op 3400 hectare, dat het resultaat is van 1200 jaar mensenwerk. Alleszins geen leugen, een mooi overdekt terras, natjes en droogjes te verkrijgen. Een ideale stopplaats.

 
Salperwick.Kerkje Salperwick.Au Bon Acceuil.
 

           Elektrisch aangedreven fluisterboten wachten op liefhebbers om het in totaal van 160km kanaaltjes, gelegen aan de poorten van Saint-Omer te ontdekken. De kanaaltjes zijn straten, de "blokken" zijn percelen met voornamelijk weekendhuisjes. Een waar doolhof. Niet als je ervoor kiest om met een gids de kanaaltjes te gaan verkennen. Gids Valerie kent de kanaaltjes als geen ander en weet er alles over te vertellen. Deze plek is een omweg meer dan waard. Na dit leerrijke bezoek keer je op je stappen terug, goed uitkijken waar je linksaf moet om de route verder te zetten.

 
Gids Valerie.Rondvaart in de fluisterboot.Kanaaltjes als straten.Groen Venetië?Mooi wonen.
 

           Het hoogteprofiel toonde het al: het is terug klimmen geblazen. Er komt maar geen eind aan. Beloning is wel dat je geniet van prachtige vergzichten, beloning voor al dat klimmersleed! Wat verder is het gedaan met beloningen want de bordjes zijn weer zoek! Deze keer zijn we zeker nergens aan voorbijgereden. Een paal, zonder bordje, tja wat moeten we daarmee aanvangen? Zoektocht in het gras en in het veld naar een eventueel afgevallen bordje levert niets op. Het onvolprezen kaartje en een wegwijzer "Zudausques" doet ons naar rechts afslaan. Goeie keus zo te zien want op het volgende kruispunt vinden we het vertrouwde groen beletterd bordje terug. Een routekaartje en enig oriënteringsvermogen zijn aangewezen hier.

 
Waar is het bordje gebleven?.
 

           Licht dalend bereiken we Abbye Saint-Paul te Wisques (Wizeke). Bezoek is mogelijk, maar een kijkje op de klok leert ons dat we dan "La maison du Papier" zullen moeten missen. Keuze is gauw gemaakt we fietsen door, bezoek zal voor volgende keer zijn. De laatste helling van de dag, met een paar slingeringen voert ons door het dorp. Venijn in de staart weet je wel? Een fikse afdaling, we suizen Halines (Haneline)binnen. Tijdens graafwerken in 1870 tijdens de bouw van de Sint-Maartens kerk vond men een Lievevrouwebeeld uit de 14e eeuw. Te zien in de kerk. De drukke D217 is er weer. Achter elkaar rijden en een paar km verder is er "La Maison du papier", eindhalte van deze mooie tocht.

 
Mooi vergezicht.Abbaye St paul.Abbaye St paul.
 

           Nu gaan we wel in op het uitnodigende molenwiel van 7ton dat door de Aa wordt aangedreven. De ontvangst is uiterst vriendelijk, het moderne interieur staat in schril contrast met het waterrad van daarnet! Hier leer je alles over de fabricage en samenstelling van handgeschept papier. Kunstwerken zoals een Venetiaans masker tonen aan dat er met papier heel creatief kan omgegaan worden. En als afsluiter kun je zelf je blad papier scheppen. Een mooi einde van een al even mooie tocht.

 
Papieren masker.Venetiaans masker.Knappe constructie.Oproep tot zuinig met papier.